Ինչու՞ են Հնդկաստանում աղջիկներին վաղ ամուսնացնում և կործանում նրանց ողջ կյանքը

Վաղ տարիքում ամուսնություններ՝ առանց կնոջ համաձայնության, ծննդաբերության ժամանակ երիտասարդ մայրերի մահեր և արատավոր երեխաների ծնունդներ. ահա թե ինչ էր տասնյակ տարիներ առաջ  յուրաքանչյուր օր կատարվում աշխարհի ամենաաղքատ երկրներից մեկում՝ Հնդկաստանում։

21-րդ դարում իրավիճակը մի փոքր բարելավվել է, սակայն չափազանց վաղ կատարվող ամուսնությունները աղետ են մնացել ավանդական հնդկական հասարակության համար։ Ինչու՞ են ընտանիքներն իրենց դուստրերին շուտ ամուսնացնում։

Երբ Հնդկաստանում ընդունվեց սեռական հարաբերությունների համար նախատեսված նվազագույն տարիք՝ 12 տարեկան, պաշտոնապես տղամարդկանց արգելվեց աղջիկներին ստիպել դրանից առաջ հարաբերություններ սկսել։ Սակայն ամեն ինչ այնքան էլ լավ չընթացավ։ Ամուսնանալ չկարողանալու պատճառով «ամուսինները» սկսեցին բռնաբարել տարիքով փոքրիկ հնդկուհիներին՝ մեծ վնասներ հասցնելով նրանք ֆիզիկական և հոգեկան առողջությանը։

Բանն այն է, որ նրոմալ կրթություն ստանալ և հաջող ամուսնանալ հաջողվում էր միայն հնդկական բարձր կաստային՝ բրահմաններին։ Մյուս խավերը մինչ օրս անմարդկային պայմաններում են ապրում։ Յուրաքանչյուր ընտանիքում երեխաների հսկայական քանակությունը հանգեցրեց նրան, որ ծնողներն արդեն ուրախանում էին միայն արական սեռի ներկայացուցիչների ծնունդից, իսկ աղջիներին անպետք ու ավելորդ էին համարում, որոնց պարտավորվում էին կերակրել։

Ամուսնական միությունների մասին համաձայնություններ կնքում էին մանուկ հասակում։ «Հարսիկը» նոր էր սկսում սեռական հասունացման շրջանը, երբնրան միանգամից ուղարկում էին ամուսնու տուն։ Ամուսնու տանը սկեսուրներն օգտվում էին առիթից և ծանր ու ստրկացուցիչ աշխատանքներ տալիս հարսներին։

Համաձայն ժամանակակից հնդկական օրենսդրության՝ աղջիկները չեն կարող ամուսնական միության մեջ մտնել 18 տարեկանից վաղ հասակում, իսկ տղաները՝ 21-ից հետո։ Սակայն անգամ օրենսդրական մակարդակով սահմանված շրջանակները ոչ ոքի չեն կանգնեցնում, հատկապես՝ հնդկական աղքատ գյուղերի բնակիչներին։ Երբ Մահաթմա Գանդին սկսեց ղեկավարել Հնդկաստանը, նա շտապեց օրենսդրորեն թեթևացնել դժբախտ աղջիկների կյանքը։ Նա 1929 թ. մշակեց օրինագիծ, համաձայն որի՝ ամուսնու ու կնոջ տարիքները համապատասխանաբար բարձրացան մինչև 18 տարեկան և 14 տարեկան։ Հենց այդտեղից էլ սկսվեցին օրենսդրական բարեփոխումները, սակայն, ցավոք, պրակտիկայում գրեթե ոչինչ չի փոխվել։